Beklediğim

Uzunca süre beklediğim kimi anları yaşatıyor hayat bu sıra bana.Ama hiç bir şey hissettirmiyor bu beklenen anlar bana artık .Oysa bir zaman vardı ki o anların gerçekleşme ihtimali bile içimi rahatlatır,sinsi bir gülüş yayardı yüzüme.Beklenenlerin olmasıyla sanki tüm gözyaşlarım kahkahaya dönüşecek gibiydi bana göre,atılan kördüğümler çözülecek,canımı yakan ateş beni ısıtırken birilerini yakacaktı artık ya dalgınlıklar coşkuya dönüşecekti guya...İşte oldu yani düşündüklerim somutlaştı ama hiç bir şey hissettirmedi,ne bir rahatlama ne bir oh olsun duygusu...hiç bi titreme yok içimde

Ve anlıyorum ki geçmişteki anlar ötesine geçme vizesini almışım nihayetinde.Ne güzel diyorum, gülümsüyorum ama birkaç kısa saniye sürüyor bu.çünkü sonra geleceğe de geçemediğimi fark ediyorum.Bazı isimsiz haller hala benim hayatımda şimdimi oluşturuyor.Şimdiye bağlanıp kalmışım.

Soruyorum kendime hangisi daha zor geçmişten kopamamak mı yoksa şimdiye bağlı kalmak mı?
Karşılaştırmalar yapıyorum bir yandan aklımda bir yandan kalbimde.Geçmişten kopamamak gününü hapsetse de (ki mişli zaman insanın kendi fikrini değil de başkalarının söylentisini ifade eder ; ama buna rağmen) geç-miş diyebilmek bile bir umut simgesiydi diyorum.Şimdiye bağlanmaksa belirsizlikler, dengesizlikler,çözümsüzlüklerle dolu.Diğer yandan şimdiye bağlılıkta sınırsız olarak bana ait tek şeyi,düş kurma özgürlüğümü sınırlıyor.Ne vakit bir başka diyara,bir başka zamana,bir başka bana gitmeye kalksam o isimsizlikler de yanımda bitiveriyor ve kalıplara sokuyor beni.Geçmişten kopmamaksa yaşanan en yoğun duygunun özlem ve pişmanlık olmasına neden oluyor.Ama en azından şu an yani şimdiye bağlıyken daha mahrem yaşıyorum hüzünlerimi ve mutluluk pozları verebiliyorum bakanlara karşı.Böyle daha birçok artı ve birçok eksi koyuyorum ikisinin de yanına.
Sonuç mu ne? Basit bir sonuçsuzluk.Hangisi daha zor bilmiyorum.Ama hiç kimsenin bana Gül Bahçesi Vadetmediğinin bildiğim halde dikenler arasından gülleri de görebilmek umudunu taşıdığım için kendini seviyorum artık