Dallarda tomurcuklar gördükçe sen geliyorsun aklıma;o dallar ki eski yaprakları şimdi toprağın altında uyumaktalar.O dökülen sararmış yapraklar daldan kopmuş olsalar da köklerin dibinde beklemekteler.Bekleyişleri sonucunda bir zaman gelecek ki yok olup gidecekler bir daha görünmemek üzere.
Yürekten de sararmaya yüz tutmuş insanlar kayıp gidiyorlar mevsimi geldiğinde-ki o mevsim doğadaki gibi 3 aylık bölmelere ayrılmış değil malesef.Yine de zor olsa da kalbinden atıyorsun vakti gelenleri dökülmelerinin.Onlar da bir vakit duruyorlar kalbinle aklın arasında bir yerde, gördükçe sızıların oluyor,gördükçe üşütüyorlar seni,gördükçe yalnızlaşıyorsun ve sonra tamamen karışıyorlar tarih denen toprağın altına bir daha anımsanmamak üzere
Şimdi kuru dallar vaktindesin...Ne bir yaprak var dalında ne de açmaya hazırlanan çiçekler.Yalnızlığı haykıran ama güçlülüğü de temsil eden bir ağaç var sadece hayatında.
Bu aralarsa bakıyorum minik kıpırdanmalar üşüşüyor başıma.Hafif bir rüzgar hissediyorum ruhumun tenini yalayıp geçen.Canlılık veriyor o yel bana;ardından ıslatmayan ama yumuşatan yağmurun altında kalıyorum.Ne zaman tomurcuk açtığını hissedemediğim yüreğimde çiçeklerin açmaya hazırlandığını anlıyorum.Mutlu oluyorum yeniden güneşe kavuştuğum, yeniden yağmurla buluştuğum,yeniden kalabalığa karıştığım için.
Sonrasında mı?Bilmem ki ne olacak belki ömürlük bir baharın içine girmekteyim şu anda belki de hissettiğim sadece yazdan kalma bir kış günü olacak.
Tek bildiğim ileride bir gün senin için,içimdeki çiçek için diyebileceğim tek cümle:bir de o vardı...Bir de sen varsın şimdi.Hem öylesine hayatımdan uzaksın hem de öylesine hayatımın içinde...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder