Kış bitti karlar toprağın altına gizlendi,güneş göz kırpıyor çocuklara oyunlara çağırmak için.Dışarıda hayat sarının,beyazın solgunluğundan yeşilin tazeliğine,pembenin canlılığına çalıyor;renk cümbüşü içinde buluyoruz yine kendimizi
Bahar dallarında heyecanlar yeşermek üzere...Kışın yorgunluğunu üzerinden atmış doğa yeniliklere umutla başlıyor
Ben sonbaharda dökülen yaprakları geçmişte bırakmışım ama
yeni yapraklar açmaya ne gücüm var ne umudum ne de cesaretim...
Oysa ne güzel gözler var karşımda ne umutlar vaat eden ne aşık eden ne güldüren ne kendisinde beni kaybeden... o gözler beni alıp götürecekten başka diyarlara ben somut gerçeklikten çıkmaya korkuyorum.Yine yeniden yeni baştan sevmeye kapılmaktan sonra kırılmaktan,gücenmekten korkuyorum.Cesaretin var mı aşka şarkısını zamanın birinde kişinin birisine ithaf etmişken şimdi kendim söyleyemiyorum;korkaklığımı itiraf etmekten çekindiğim için.
Ve o gözlerin sahibinden korkuyorum;çünkü biliyorum ki hayran olacağım ona yakınlaştıkça;bağlanacağım karanlıkta gözlerim gözlerine değdikçe;sesini duymak ruhumu titretecek... Benden çok bir o olacağım diye korkuyorum ve susuyorum ve susturuyorum içimdeki tüm çığlıkları ve bastırıyorum havalanmaya çalışan kelebeklerimi
Her şeye rağmen diyorum yine de olsa ne güzel olur...olsan ne güzel olurduk...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder