Vazgeçilmezims(d)in -öyle sanırdım-
adını anmadan gün bitmez
suretini hayal etmeden sabah olmazdı
düşler evinde sıcaklığını hissetmeden ısınmaz
gerçekler içinde sana bakmadan gülmezdi yüzüm
sonra gittin
sen gittin ben bittim
dedim kendime -ki öyle değilmiş
anlıyorum ki
tıpkı sen gibi ; tıpkı olmayan bir biz gibi..
tıpkı arabesk gibi...yaşamışım ben senle
oysa ben umut şarkılarıyla ısınırdım senden önce
hüzün gölgeleri değil gülümsemeler kaplardı yüzümü
bitmek değil başlamaktı hep yaptığım
gitmenle gördüm ki senle kendimi unutmuşum
artık yitip gidenleri değil kendimi arıyorum kendimin içinde
ve şimdi yeniden öğreniyorum
karanlıkta da görmeyi;
gözlerin olmadan gülmeyi
sesini duymadan işitmeyi
ve seni hissetmeden yaşamayı...
çünkü şimdi sadece benim...
sadece ben...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder