Bitti...
Duyguların sözle bitmediğini anlamak nasıl zaman aldıysa ; içimde beni benden alıp götürmeye yetmeyecek bir sen kalmadığı bu noktaya gelmem de o kadar uzun sürdü.Öyle ki kendimden uzaklaştım,benliğimi reddetme sınırından döndüm.Bu varış noktasından öncesinde geçmişimde kaldığını haykıran sözleri dillendirdiğimde bile hala benle olduğumu itiraf ediyordum usulca,sessizce,gizlice,kendimce...
Bitti...
Şimdi içimi kıpırdatan misafir duygular yaşıyorum...Yine geçici olacak o kimse aklıma takılıyor, gönlüme düşüyor ara ara.Ben senin ardından gözyaşlarımın bıraktığı nasihatlere tutunuyorum.Her kim ki kapımı çalıyor artık biliyorum ki girdiği o kapıyı çarpmaya bile lüzum görmeden terk edip gidecek.İşte bundandır ki bakışlara dokunmuyor gözlerim artık, sözleri duyumsamıyor ve sebepsiz gülümsemelere izin vermiyor aklımın vesayetindeki kalbim.Bitti ve yeni yelkenlere başlamak istiyor...istemiyor...çünkü biliyorum artık öyle şeyler olmadığını
İnsanı sebepsiz mutlu edip içini titreten,gözünün ışıltısını parlatan,yüzüne ayrı anlamlar katan,insanın kendisini hep başkalaştıran o duyguların olmadığını biliyorum...hepsinin sahteliğini gördüm nicedir ve masallara inanma yaşını nihayet geride bıraktım
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder