Her pişmanlıkta aynı cümle :"artık değişeceğim"...ama sonra hiçbir şey değişmiyor.Belki bikaç gün farklı tavırlar içinde olabiliyorum ama sonucunda hep aynı noktada kaldığımı fark ediyorum.Tüm hataları silmek istiyorum ve bir daha hatırlamamak ya da en azından her şeyi içimdeki sandıkta kilitli tutmak.Ben böyle istedikçe gizlemeye çalıştıklarım ortalığa savruluyor;ayakta durmaya çabalarken ne kadar zavallı konumlara düştüğümü görüyorum üzülerek...
Bu sefer de yeni cümleler kurmakla başlıyorum işe.Yine "artık" kelimesini başa koyuyorum.Yinelenen bir durumun içinde gibi görünsem de labirentin çıkış yolunu görüyorum.Sorgulama odalarının içinde kendimi kaybetmek yerine tutunmak gerek hayata;aslında hayata da değil kendime tutunmam her şeyin üstesinden gelmemi sağlayacaktır.Çünkü hayat=benim;ne başka dertlerim ne aşklarım ne dost dediklerim ne de ailem...hiç biri tek başına hayat değil sadece ben tek başıma hayat'ım ki diğerleri her biri benim içimde saklı;benim parçam.Şimdi içimdeki parçacıklara bölünmeksizin bütün bir ben olarak devam ediyorum her şeyi ardımda bırakarak..Şimdi elimi tutacakların sıcaklığıyla üşümem geçecek,kendi umutlarımla hüzünler kaçışacak,yarınlarla hoşgeldinler artacak...
Veeee içimin en acıdığı anlardan birinde tek başına yanımda duran o insan sayesinde görüyorum ne halde olduğumu ve onun sözleriyle yeni beni özlediğimi anlıyorum;beni kıran değil kırgınlıklarımı tamirimi sağlayacak olan..."kanatlarıma güvenme"mi sağlayan...
Kendimi tanımayı bir türlü başaramayıp doğru seçenekleri seçmesem de o insanın hayatımda olması çok güzel bir şey...
Eskilerden kurtulup yenisini almak vaktindeyim :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder