Hayattan beklediklerimin başında olan şeyden,hayalimden,amacımdan şimdi yani tam da ona en yakın olmam gereken zamanda sanki giderek uzaklaşıyorum,kum taneleri gibi elimden kayıp gidiyor hedeflerim amaçlarım,hayallerim en kötüsü de umutlarım...ve etrafımda dost saydıklarım da meğer bildiğimden azlarmış,olsun az olsalar da hep benimleler onu biliyorum ya yeter,hatta belki de elimden kayan tüm her şeye rağmen yine gülümseyebilmem de onlar sayesindedir,iyi ki varlar,iyi ki varsınız :) .Ama yine de bi an kaybettiğim birini gördüğümde de içimin sızlaması niye bilmiyorum,belki de beklentilerim uçup giderken eskiye özlemim artıyor ,geleceğe dokunamazken geçmişimin de gerçekten geçtiğini görmek canımı acıtıyor bilmiyorum.Ve hem korkularım var ufka yaklaşabilecek miyim,başarabilecek miyim diye hem de bi o kadar dokunmak istiyorum o amacın eteğinin ucundan da olsa ona sımsıkı tutunmak ve hep onla devam etmek yola onla yeni yollar çizmek,onla yeni amçalar belirlemek...peki ya onsuz?peki ya ona tutunamazsam ne olacak? hiç cevap sadece hiçlik
nasıl olacak bilmiyorum ama hayat bi göz kırp bana lütfen,o tünelin sonundaki ışığı görmeye en çok muhtaç olduğum andayım şu an.yok ışık hiç olmayacaksa da o tüneli kazmama yardımcı olacak insanlar hiç yanımdan ayrılmasın,ve hani o kaybedip özlediğim geçmişimi de şimdime yeniden taşıyabiliyim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder