Pollyannacılık değil istediğim.Zira mutluluk oyunlarında iyi yönleriyle pazarlanmaya çalışılanlar,esasında varlıklarına bile dayanamadığımız kötü yanlarıdır hayatın ve işte o nedenle inkar yoluna gidilir zaten.Oysa ben hayatımda kötü şeyler istemiyorum.Beni bana getirecek şey pembe gözlük takıp kötü şeyleri iyiye çevirmek değil,kendimi masallarla avutmak hiç değil.İçimden gelen şey her şeyin ayna gibi bana yansıması,güzelliklerle dolu bir ayna yansıması.
Hayat bir gökkuşağı gibi rengarenk.Bu renklerin hepsini yaşamak hepsini görmek hayatın en güzel yanı olsa gerek.Ki o renklerde griye,siyaha,hüzne,umutsuzluğa yer yok.Evet belki kimi zaman mor gözyaşları da dökeceksin,bazense yeşilin durağan hallerinde olacaksın,bazen sarı ayrılık yelleri esecek hayatında.Unutma ki hepsinin sonunda da pembe mutluluklar kırmızı coşkularla kapını çalacaktır.Tabi mavinin umutlu hallerini de unutmamak gerek.Ama hiçbir zaman siyah karamsarlığı olmamalı hayatında,ya da giri karmaşıklılığı.
Şimdi anka kuşluğu bırakmak vakti,küllerden yeniden doğmak değil ateşe hiç girmemek gerek.Yağmurdan kaçarken gökkuşağına sığınıyorum artık,ateşle ısıtmıyorum kendimi.Pembe gözlükler takmak değil aynamda gökkuşağını görmek tercihim
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder