Gözlerim yüreğindeki hapisten kaçak bi yaşamı sürdürüyor artık....
Biliyorum artık prangalı değilim oraya ama hür de değilim,duyumsuyorum.Hala duygularıma yakalanma korkusu,hala seni düşünme(me) endişesi görünmez duvarlar örüyor her bi yana.Ama yıkılmaz duvarlar değil.Ve yıkımı gerçekleştirirken sana dair tümleri,hiçbir şeyi bile siliyorum bellekten.
Gözden ırak olan gönülden ırak olurmuş,öyle mi?Bilmiyorum sadece şu sıralar ben gözlerimi içimden uzaklaştırıyorum ki seni aramasınlar etrafta.Çünkü ne zaman boş bi anımı bulsalar onlar da dalıveriyor içimde bi yerlere,kimi anlara,senin bakışlarına.Donuklaştırmak istiyorum onları başka noktalara odaklaştırmak...İşte bundandır ki her daim meşgülüm dikkat dağıtmakla.
Şimdi kaçaklığımı sona erdirirken en büyük silahım kalemden dökülen şu sözcükler.Her bi cümle beraberinde duvardan bi tuğla düşürüyor.Ve sınırların sınırsızlığına yaklaştırıyorlar beni...En içimi bilen dost da kalemler, beni en yalnız bırakanlar da onlar...Ama sözüklerle zaman öyle güzel bir ikili oluşturuyorlar ki içimdeki tüm hayalkırıklıklarını,hüzünleri süpürüp götürüyorlar bambaşka diyarlara....O diyarlardan bana en büyük güzelliği,özgürlüğü getiriyorlar...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder