Yalnızlığımın içinde seninle kalabalıklaşıyorum;kalabalıklar içinde seninle yalnızlaşıyorum...işte bu anlarda çevremdeki insanlara bakıyorum ama görmüyorum ; işitiyorum ama duymuyorum...sadece sensizliği içimde hissediyorum.
Bi bakıyorum beni alıp götürüyorsun bambaşka diyarlara ; bi bakıyorum hep aynı yerdeyim: "sensizliğimin ortasında"....Bazen hayata dair tüm boşluklarımı sen dolduruyorsun, bazense hayatımdaki,beynimdeki,kalbimdeki en büyük boşluğu sen yaratmışsın...Bilmiyorum ki bu yaman bir çelişkidir ki içinden çıkıp gidemiyorum
tıpkı bi labirent gibi kendi etrafımda dolanıp duruyorum
Sesleniyorum sana bu labirentten bi çıkış bulmak adına ama sesime karşılık cevap sadece yine kendi sesimin yankısı oluyor."Nerdesiiinn....nerdesin...nerdesiii...nerdeee..."
yanlşi yolda olduğumun farkına vardığım her defasında kırılıyorum üzülüyorum bu hayalkırıklığına amaa yapamıyorum pes edemiyorum yine aramaya devam ediyorum seni.
Nasıl oluyor da hem bu kadar içimde bi yerlerdeyken hem de bu kadar bana uzak olabiliyorsun,anlayamıyorum.Artık anlamaya çalışmaktan da vazgeçtim sadece bekliyorum sadece yakınlığını hissedeceğim anı bekliyorum ve biliyorum ki o an gelecek....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder