Gecenin kör ve sağır bir vaktinde hiç çıkmadığın gönülden akla takılıyorsun.Uykumu kovalıyor,kabusları getiriyorsun yatağımı paylaşmaya.Sensizlik,sessizlik,yalnızlık kabusları müzik olarak eşlik ediyor bana tüm gece boyunca uykusuzluğumla olan dansımda.Sonra bu dans sırasında başllıyor insanın en yorucu sorgulaması:aklının savcı,kalbinin sanık olduğu bi sorgulama.Gecceyle başlıyor geceyle bitiyor bunlar.
Peki gece ne zaman başlıyor ne zaman bitiyor?Sıırf gün batımı değildir gecenin başlangıcı.Asıl geceye geçiş herkesin sustuğu kalbin konuşmaya başladığı andır.O konuşmaya başlar sen dinlersin bazen sussun istersin bazense hep konuşsun.Aklın araya girer kalbini itham eder ama o yine de hep başının dikine gider hiçbi itirazına kulak asmadan.Suşlu olduğunu kabul eder de suç işlemekten vazgeçmez.Ama sonunda o da öğrenmeye başlar ki her istediği olmuyor bu hayatta;düşe kalka acı çeke çeke söz dinlemeyi de öğrenecektir ve işte o zaman gecenin de bitimi yaklaşmıştır.Çünkü o zaman insanın ayakları yere basmaya başlamıştır.Ve ancak o zaman anlar ki umut ettikleriyle onun için düşünülenler,hissedilenler bambaşka.Bu farklılığı anladıkça gecenin getirdiği körlük de ortadan kalkmaya başlar ve gece uzaklaşır kişiden.
Yalnızlık mıdır gece yoksa kendinle en kalabalık olduğun anlar gecede mi saklıdır?Zamanın en ıssız vakti diye düşündüğün anda,koyu bir sessizlik içinde nasıl da kendini gösteriyor çığlıklar.Ne kadar kalabalık olduklarına şaşmaya fırsat kalmadan başlıyorlar bir bir güneşten sakladığın sırları ortaya dökmeye. Kaçamıyorsun,susturamıyorsun,yüzleşiyorsun hepsiyle mücadele ediyorsun sonra yenik çıkıyorsun.
Ama bu yenilgi gecenin bitimiyle beraber geride kalıyor.Gerçeğe tutundukça gece uzaklaşıyor,gece uzaklaştıkça insan güçleniyor.Geceler boyu devam eden savaş sona eriyor ve cephelerin galibi gece gözükse de anlıyorsun savaşın kazananı sensin ki en güçlü olan da sensin
Şimdi biliyorum artık üzülmeyecek kadar güçlüyüm.Ve diyorum:
"Gece sen mağlupsun ben mağrur..."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder